Herman Muys

De keramist Herman Muys schept zijn beelden uit klei. Bij hem liggen groei en verval zeer dicht bij elkaar, onder zijn handen ontstaan fragiele, humoristische, filosofische beelden. Esthetische schoonheid staat bij Herman Muys niet voorop: zijn sculpturen verbeelden enigszins gehavende en ontoegankelijke personen. Zij brengen de menselijke onvolmaaktheid in gedachten. Deze keramische beelden hebben een sterke zeggingskracht: zij ontroeren en maken emoties los.

Herman opteert voor ruimtelijke, vrije plastische werken, vol directe spanning en gebalde ontroering, die een sterke ontlading krijgen door de ongebreidelde exprossionistische stijl.
Hermans fantasie lijkt onuitputtelijk, zijn creatief vermogen veelzijdig en onbeperkt. Hij beweegt zicht voortdurend op de grens tussen droom en werkelijkheid. Zijn vroege werkstukken ademen een hallucinante sfeer uit: half-menselijke, half-dierlijke wezens begluren ons, soms met een demonische expressie.
Het lijken wel mythologische figuren, zoals griffioenen en centauren, surrealistische beelden die Jeroen Bosch, Pieter Breugel, Pieter Huys, Jan Mandijn of David Teniers doen denken. Hoogmoedige duivels of hooghartige goden, ze hebben hun zin voor humor niet verloren. Ondanks het geheimzinnige, het dreigende in hun verschijning, hebben ze iets onzegbaar teders.