|
Hélène Jacubowitz
Hélène Jacubowitz' sculpturen
kunnen tussen abstractie en figuratie gesitueerd worden,
maar een verwijzing naar de menselijke figuur is bijna
steeds aanwezig. Zij heeft, en terecht, heel wat kunstvormen
geassimileerd. Het geheim van het gebeeldhouwd stuk bestaat
er trouwens in dat het nooit volledig zal ontsluierd worden.
Men zou kunnen zeggen dat Jacubowitz' sculpturen afgeleide
abstracties zijn van de herkenbare werkelijkheid, die
zich meestal in een gepolijste en gladde, glanzende vorm
voordoen. Die vormgeving is heel eenvoudig en synthetiserend
: de behandeling van het brons is perfectionistisch. Niet
enkel de buitenkant interesseert haar, al zijn haar werken
van buiten heel mooi, toch primeert steeds de binnenkant,
de kracht van het volume, de massa.
De zuivere, niet anecdotische vorm is
haar sfeerpunt. Dankzij de kracht van de pure lijn slaagt
zij erin ook in kleine sculpturen een evenwichtigheid
te bewaren.
Haar oeuvre wordt gekenmerkt door helderheid. Hélène
Jacubowitz vormt de buitenwereld om in beeld, maar het
is in de binnenwereld dat zij haar innerlijke beleving
toont.
Ranke sculpturen verheffen zich in de ruimte en duiden
de beweging aan. Jacubowitz zoekt "het wezenlijke"
in de mensen, zij veredelt haar modellen en behoudt
er de elegantie en de gratie van. Zij bejubelt de tederheid
en beroert de vreugde. Zij is een goudsmid in het kneden
van klei.
Zij maakt ons gevoelig voor de projectie
van vrouwenlichamen en blijft op zoek naar de juiste
houdingen die haar toelaten tederheid in haar sculpturen
te leggen.
Wie haar beelden bekijkt, zal als vanzelf met de hand
de pure lijn willen volgen.
Hélènes beelden spreken tot het gevoel,
ze zijn de expressie van een zoektocht naar haar eigen
temperament.
|
