Monique Muylaert

Had de onmisbare basisopleiding reeds aan de Aalsterse academie gekregen bij Geo Vindevogel, die ze trouwens als professor keramiek opgevolgd heeft.
In de afdeling "monumentale" van het Hoger Instituut voor Schone Kunsten te Antwerpen bij de allround kunstenaar Jan-Julien Van Vlasselaez als professor, interesseert Monique zich, in den beginne, voor alle disciplines, het minst echter voor keramiek.
Wanneer professor Van Vlasselaer aandringt, gaat zij uiteindelijk toch naar de klas met de oven. Het wordt de grote liefde en oorspronkelijk is professor Van Vlasselaer niet tevreden. Hij eist dat zijn studenten gedurende hun studietijd alle takken van monumentale kunst beoefenen. Wanneer hij keramiekprodukties van Muylaert ziet, is hij overtuigd en laat hij haar verder werken bij Achilles Pauwels en wat zijn waardering nog duidelijker illustreert, is dat hij de inkomhal van zijn zelf ontworpen prachtwoning versiert met een keramiek van Muylaert. Een eerste integratie in de architectuur, het zal de laatste niet zijn.

Monique kan haar fantasie kwijt in magische voorstellingen, ze toont een hang naar het verborgene; het mysterieuze is haar niet vreemd. Zij organiseert niet maëstra haar metamorfosen waarin realiteit naast fantasmen dwaalt; waar de satire dikwijls met naakte tederheid samenhokt, waar alles gevat wordt in een theatrale atmosfeer die soms aan Indonesisch schaduwspel doet denken.
Monique is aan de natuur verknocht; haar drang naar leven zet ze om in een keramische taferelen. Boeiend beeldt ze het zwellen van knoppen, het openbarsten van zaad, het groeien van een blaadje uit: de wonderbaarlijke kracht van de steeds heroplevende natuur, mirakel van elke geboorte, de cyclus van elk leven. Een wriemelende, krioelende wereld van organische vormen, reëel en imaginair, een osmose van werkelijkheid en verbeelding komt barok-levendig, figuratief-platisch over.
De sfeer die door haar reliëfs wordt gesuggereerd, blijkt verdroomd tot een wonder van dichterlijk geïnspireerde oorsprong, van speelse vormen, die naar het oermenselijke peilen, die zicht uit micro-organismen uit de zee ontwikkelen.
In hun complexe structuur schuilen invloeden van het Verre Oosten en van vergane culturen uit Midden- en Zuid-Amerika.
Ze slaagt erin een eigen stempel op haar keramiek te drukken.
In Monique Muylaerts plastische werken, echt keramische schilderijen en stillevens, erg gecompliceerd vanopbouw, sluimeren onderhuids werkzame groeikrachten vol ingehouden spanning. Soms lijkt het er op dat de krachten die onder het oppervlak prangen de structuren zullen doorboren, alsof een mol door de huid van glanzende glazuren en smaltachtige korsten naar het licht woelt. Scherp analytisch doorvorst Monique Muylaert alle levensvormen met een ongelooflijk gevoel voor verhoudingen en met een onbegrensde fantasie. Toch is elk werk de gedaante van een idee.
De gouden toets, die ze zo graag als "finishing touch" gebruikt, geeft haar wandpaneeltjes, precieus in vierkantige houten schrijnen geborgen en met plexiglas afgeschermd, iets van de Iberische Churrigueske stijl of van de Lusitanische Manueline in rijk beladen barokaltaren, die men door de kolonisatie niet enkel in Spanje en Portugal, maar ook in Midden -en Zuidamerikaanse kerken aantreft.